AAARRGGHH (met hoofdletter A)

Ok, om maar meteen met de deur in huis te vallen, vandaag hebben een paar leerlingen het voor elkaar gekregen mij aan het huilen te krijgen. Niet in de klas, want dat gun ik ze niet, maar na de les hield ik het ff niet meer.

De dag begint goed. Maria en ik hebben een leuke voorbereid, waarbij we gaan zingen en spelen op het keyboard, en de eerste 2 klassen doen leuk mee, het gaat allemaal hardstikke goed. Erzsi komt ook kijken, en die is tevreden. Natuurlijk zijn er verbeterpunten, maar over het algemeen gaat het prima. Dat is een lekker begin. Daarna hebben een tussenuur en aangezien het lekker weer is, gaan we lekker buiten in het zonnetje zitten, een beetje keuvelen over koetjes en kalfjes en bespreken alvast de les van volgende week(braaf he?). Laatste blok: klas 2A TL/H. Ik neem de ene helft van de klas, Maria de andere. In mijn helft zit een groep hele drukke jongens. We beginnen met keyboard spelen. Van te voren heeft Niels gezegd dat ik ze wel zelfstandig aan het werk kan zetten, zodat ik ook even bij Maria kan kijken. Maar na 5 minuten komt een meisje naar me toe om te vragen of ik alsjeblieft even wil komen, want ze kan niet werken. Ok, prima, ik ga naar de klas toe en probeer ze aan het werk te krijgen, wat echt een onmogelijke opgave blijkt. Ik kan me geen seconde omdraaien, of ze zitten alweer te kloten. Alle aandacht gaat naar hun, wat ik echt heel vervelend vind, omdat er ook andere leerlingen zijn die wel serieus meedoen en hard werken. Deze kan ik nu niet goed helpen, omdat ik constant met die jongens bezig ben. Op een gegeven moment stuur ik er ook 1 uit, na een aantal waarschuwingen. Dit heeft echter weinig effect op de rest van the gang. Balen. Op een gegeven moment verdwijnen er ook zomaar een paar jongens, waardoor het sowieso wat rustiger wordt in de klas (opzich wel prettig, maar hoe kunnen er nou zomaar ineens jongens weggaan?) Maar goed, op een gegeven moment zijn ze weer terug, en de rust is weer weg.

Vervolgens ruilen we van lokaal, Maria gaat keyboard spelen en ik ga met ze zingen. We doen colors of the wind, waarbij de helft van de klas super z'n best doet, maar onze klojo's niets serieus kunnen doen. Irritante stemmetjes, schreeuwen terwijl anderen zingen, door het lokaal dwalen, ik word helemaal gek, maar ik wil geen 7 mensen de klas uit sturen. Uiteraard probeer ik het eerst op een leuke manier op te lossen (zo faraz, jij hebt zo'n mooie stem, zing jij eens een stukje solo). Dit werkt even, maar op een gegeven moment heb ik ook geen zin meer om leuk te doen. Een kwartier voor tijd stop ik ermee, de maat is nu echt vol, ik kan ook maar tot een bepaald punt. Ik zeg ze moeten wachten tot het tijd is en dan kom ik terug. Ik vraag Maria of ze even op ze wil letten en ondertussen praat ik even met de jongen die nog steeds op de gang zit.

Tijdens dit gesprek komt de aap uit de mouw. Groepsgevoel en eer. De jongen weet dat ie fout zit, maar wil dit niet toegeven waar z'n vrienden bij zijn. Hij weet ook dat z'n vrienden vervelend zijn, maar hij wil ook niet als matennaaier gezien worden. We hebben een goed gesprek, gaan goed uit elkaar en ik loop vol vertrouwen terug naar de klas. Zo'n gesprek ga ik ook even met de rest voeren. Dom. Nogmaals groepsgevoel en eer, de jongens zijn niet voor rede vatbaar. Ik vraag waarom ze onze les verstoren, of ze zich altijd zo gedragen. Ja, is het antwoord, nee zeggen de meiden die wel goed meededen. Ze testen je.

En dan begint het drama. De jongens beginnen te schreeuwen tegen de meiden, waarbij 1 jongen echt compleet uit z'n dak gaat: ze zijn gestoord, niet helemaal honderd, ze moeten zichzelf weggooien, stomme gothics (wat overigens echt nergens op slaat). Na deze uitbarsting vraag ik hem z'n excuses aan te bieden, dat weigert ie, want het is vrijheid van meningsuiting. Ja, zeg ik, zolang je niemand kwetst. Nou, je voelt hem wel aankomen. Wilders dit, Wilders dat, Wilders moet dood bla bla bla. Goed. Ga maar weg, ik heb het gehad. Alleen die ene jongen wil ik nog even apart spreken. Hij zit 3 seconden, maar springt dan op, en schreeuwt tegen me dat ie nooit meer terugkomt, dat ik het kan bekijken. Ik probeer hem tegen te houden, maar hij stormt me voorbij. ARRRRRRGHH. Ik sta ondertussen echt op springen, weet me nog even in te houden tot de gangen leeg zijn en dan hou ik het niet meer. Bleeehhh wat een rot situatie.

Daarna heb ik nog een gesprek met Niels, en die is opzich nog best trots op me dat ik me zo goed heb weten te houden, maar ik voel me zwaar kut. Niels raadt me aan contact op te nemen met de mentor van die jongens, zodat zij of hij ze kan toespreken.

Nu zijn we 5 en een half uur verder. Ondertussen is het rotgevoel al wat gezakt, maar toch krijg ik elke keer als ik er weer aan terug denk weer een knoop in m'n maag. Ik hoop dat het volgende week wat lekkerder gaat.